KUR’ÂN VE SÜNNET’TE BİLİMSEL MUCİZELER ULUSLAR ARASI KOMİSYONU                                  

“ORADA PIRIL PIRIL YANAN BİR LAMBA KOYDUK”

Dr. Yasin Muhammed el-Melikî

Bu araştırma Dubai’de tertiplenen Uluslararası 7. Kuran ve Sünnet’te Bilimsel Mucizeler Sempozyumunda sunulmuştur. Çalışmanın tamamı internet sitemizde daha sonra yayınlanacaktır.

ARAŞTIRMANIN ÖZETİ

“Gökte burçlar yaratan, onların içinde bir kandil (Güneş) ve nurlu bir Ay yerleştiren Allah, yüceler Yücesidir, hayır ve ihsanı sınırsızdır” (Furkan, 25/61)  Kur’ân-ı Kerîm’deki bilimsel mucizelerden birisi de yaklaşık 1400 yıl önce, yıldızlar ile uyduların arasının ayrılmasıdır. Bu bilgi, modern dönemde astronomi ilmiyle uğraşan bilim adamlarının yıldızlar ve uydular üzerinde, teleskopun bulunmasından ve ışık ölçüm çalışmalarının yapılmasından sonra ulaştığı gerçeklerle aynilik göstermektedir.

Yıldız, ışığı kendisinden yayan gök cisimleri iken, uydular yıldızlardan ve güneşten aldığı ışığı yansıtan sabit parlaklıktaki gök cisimleridir. Bu aynı zamanda doğal uydu olarak da nitelendirilebilir. Bu durum Kur’ân’da şu şekilde ifade edilmektedir: “O, Güneşi bir aydınlık Ayı da bir nur kıldı”  (Yunus, 10/5) “Orada pırıl pırıl yanan bir lamba (güneş) koyduk” (Nebe, 78/13). Araştırmamızda, Güneş’in etrafında dönerek gözlem yapan birçok yapay uydunun verilerinden hareketle, güneş ışığının nasıl her zaman aktif kaldığına, hiçbir zaman sakinleşmeyip sönmediğine işaret edecek, sürekli sabit kalıp kalmadığı, yıllara göre değişip değişmediği konularına değineceğiz.